Als de wereld om je heen
steeds vager wordt
Als er onrust is en pijn
Dan is het goed
dat er nu vrede kan zijn
. ***

Ome Jan is in de nacht van maandag op dinsdag overleden op 74-jarige leeftijd.

Ome Jan is een broer van mijn moeder. Hij had een verstandelijke handicap en woonde vroeger bij oma, toen oma vrij onverwachts overleed kwam Ome Jan zolang bij ons in huis wonen. Hij stond ingeschreven voor een gezinsvervangend tehuis maar er was een flinke wachtlijst. Wij hadden eigenlijk geen ruimte want we woonden met 4 man (mijn ouders, broer en ik) in een niet al te groot bovenhuis. Hij sliep daarom bij ons in de woonkamer en dat was eigenlijk geen doen maar ja nood breekt wetten. Dit heeft uiteindelijk anderhalf jaar geduurd.

In het gezinsvervangend tehuis kreeg hij eindelijk weer een eigen kamer en had hij het prima naar zijn zin, hij ging zelfs regelmatig op vakantie, iets wat er vroeger bij oma nooit in zat. Ome Jan hield erg van planten en bloemen en was graag in de tuin bezig, vroeger al bij oma, op zijn werk bij De Groenmakers, later bij ons in de tuin en in het tehuis had hij ook het een en ander bij te houden, ze hadden zelfs een kasje waar hij zijn stekjes grootbracht. Naast de tuin hield hij ook de kippen bij want die hadden ze daar ook nog.

Verder hield hij erg van verzamelen, van beeldjes tot weerhuisjes, zijn kamer stond er vol mee. Hij heeft ook nog een periode gehad dat hij beeldjes van gips maakte en deze op geheel eigen wijze beschilderde, deze bracht hij dan vol trots mee als hij op visite kwam. TV kijken en plaatjes draaien, liefst Nederlandstalig, was ook iets wat hij graag deed.

Ome Jan hield wel van een geintje, kon honderduit praten over vroeger, ook over dingen die hij nooit meegemaakt heeft. De sterkste verhalen, zo sterk dat hij het bijna zelf ging geloven. Een erg creatieve geest zullen we maar zeggen. Eigenwijs was hij ook, hij ging ooit gras zaaien in de tuin van mijn ouders. Om de zoveel cm prikte hij een gaatje in de grond en gooide er een zaadje in waarna hij het zorgvuldig dicht stopte. Mijn moeder had het al eventjes aan staan kijken en riep toen xe2x80x9cdat moet zo toch niet Jan??xe2x80x9d xe2x80x9cNee ik zal het de vogeltjes op laten vreten!xe2x80x9d, riep hij terug. En zo zijn er nog tal van grappige verhalen te vertellen maar ja dan wordt de log te lang.

De jaren verstreken, en die jaren begonnen te tellen vooral bij Ome Jan, hij ging steeds moeizamer en krommer lopen. Een jaar geleden begon hij nog meer te sukkelen met de gezondheid. Hij kon bijna niet meer lopen vanwege versleten kniexc3xabn en kreeg een rollator die al snel werd opgevolgd door een rolstoel. Hij kreeg steeds meer kwalen en at haast niets meer waardoor hij erg afviel, het was vel over been. Toch bleef hij wel iedere woensdag mijn ouders bezoeken, waar hij ondanks dat hij haast niets at wel een aantal bonbons en roomsoesjes naar binnen wist te werken, want een snoepkont bleef hij.

In het ziekenhuis werd hij wat opgelapt en langzaam maar zeker ging het weer iets beter met hem. Toch niet goed genoeg om in het gezinsvervangend tehuis te mogen blijven wonen, er werd al gesproken over een verpleeghuis, hij had inmiddels teveel zorg nodig.

Het bleef eigenlijk wel redelijk met hem gaan, hij was ook weer wat aangekomen maar afgelopen zondag werd hij ziek, overgeven, diarree, verward, angstig…. Zijn toestand verslechterde en hij raakte uitgedroogd, in de nacht van maandag op dinsdag werd hij met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht, daar aangekomen overleed hij vrijwel direct.

Ik dacht eigenlijk vorig jaar al dat zijn laatste dagen geteld waren maar wonder boven wonder wist hij er nog een jaar aan vast te plakken. Langer moest het ook niet duren denk ik, nu heeft hij gelukkig geen pijn meer, het is goed zo. Hij hoeft in ieder geval de opname in het verpleeghuis niet meer mee te maken, want daar zag hij erg tegenop en deed hem veel verdriet.

Rust zacht Ome Jan